درباره ما

آمده ايم تا.... شايد بتوان گفت امروز رسانه هاي گروهي اصلي ترين مراكز تحقق آمريت اسلامي به معروف و تحذير مجموعه ها و مديريتها از منكرهاي اجتماعي هستند. منكر هنگامي كه بعد اجتماعي به خود مي گيرد، تأثيرگذاري كلان مي يابد و بنا بر مقتضاي عقل و شرع هر چه منكر تأثيرگذارتر، وجوب تحذير از آن اولي تر. اما آنچه در اين ميان از استلزامات حسن فاعلي در انجام اين فريضه كفايي به حساب می آید، استقلال رسانه از هرگونه وابستگي حزبي، جناحي و مالي است، امري كه در صورت عدم تحقق آن، رسانه را ناخودآگاه با خطر يكسويه نگري و ابزار تمايلات گروهها و لابي ها شدن مواجه مي سازد. توفيق رسانه در انجام امر و نهي البته نه از آن جهت است كه مانند حكم يك قاضي در مصدر صدور حكم، ضمانت اجرايي داشته باشد و همچنین نه از آن روي كه با وجدان تخلف و منكر توان عزل و نصب داشته باشد؛ بلكه كار ويژه اصلي رسانه را مي بايست در حوزه ارتباط وثيق آن با افكار و وجدان عمومي جستجو نمود. توجه عمومي در جامعه هنگامي كه به وجود فساد در مراكز سياسي و اقتصادي جلب شد، ديگر فرصتي براي كانونهاي فسادپرور جهت توجيه و فرار از بار سنگين قضاوت عمومي باقي نخواهد گذاشت. چشمان نگران "شخصيت ملي" از پيگيري اين مطالبه انصراف نخواهد داد، چرا كه وجود منكر در اين مجموعه ها را باور نموده است؛ رشوه نمي گيرد، چراكه قضاوتش متأثر از منافع مادي نيست؛ و توصيه نمي پذيرد، چراكه در قضاوت خود بي رحم است! بر همين اساس است كه وجود يك رسانه مستقل و متعهد بيش و پيش از هر ابزار عمومي مي تواند با نماياندن آنچه در نهانخانه هاي كانونهاي فسادزا مي گذرد، اولاً امنيت زايش و تكثير را از آنان سلب نمايد و ثانياً كانونهاي فسادپرور اقتصادي را در زايش قدرت سياسي عقيم بگذارد. اين موقعيت و فرصت ويژه البته از نگاهي ديگر مي تواند به يك تهديد جامع تبديل شود و آن هنگامي است كه رسانه آنچنان در انتقال اطلاعات و تحليل ها بي مبالات عمل كند كه از درهم آميختن اخبار دروغ و راست، ملغمه اي با طعم تلخ بي اعتمادي در كام مخاطب بنشاند. چه در اين حالت، رسانه با زاويه گرفتن از رسالت حقيقي، خود به منكري بزرگ تبديل می شود و در صورت تداوم اين روند، با پراكندن بذر بي اعتمادي در سطح جامعه، اثراتي بس مخربتر و پيچيده تر بر جاي خواهد نهاد. اما اكنون " سخن " آمده است تا با تلاش در جهت تخلق به صداقت و انصاف و صدالبته نهراسيدن از نعره هاي كانونهاي فساد و زياده خواهي، ايده و آرمان انقلابي ملت را در عرصه اطلاع رساني محقق كند و با كمك مؤثر به توزيع عادلانه اطلاعات مورد نياز براي تصميم گيري آگاهانه مردم، گامي به سوي عدالت رسانه اي بردارد تا چنين نباشد كه خبرهاي مورد نياز مردم در گردونه گران قيمت خبررساني ناعادلانه گم شود و كساني كه اميدوارانه در انتظار شنيدن و ديدن آثار تحول ناشي از حماسه 3 تير 84 هستند را محروم نمايد. و در اين راه تلاش ما اينست كه در باورمان خدا و حضور او و نقش اصلي او در همه امور همواره جايگاه محوري و بايسته خود را داشته باشد. انشاءالله. صاحب امتیاز و مدیر مسئول: محسن زوار شماره تماس: 9930 161 0910 آدرس: نشانی: تبریز - پایینتر از چهارراه هفده شهریور - برج 39 - طبقه 5 مخاطبان سخن مي توانند انتقادات ، پيشنهادات و اخبار خود را در قسمت "ارتباط با ما" و info@sokhanpress.ir ارسال نمايند.

Close
»   برگزیده, سبک زندگی  »   برای این دهه احساس خطر می‌کنم
30 شهریور 1395 , ساعت 7:23
برای این دهه احساس خطر می‌کنم

احمد آرام:

برای این دهه احساس خطر می‌کنم

احمد آرام با اشاره به ادبیات امروز ایران گفت: برای این دهه احساس خطر می‌کنم.

به گزارش سخن، درباره تاثیرگذاری نویسنده در روزگار امروز اظهار کرد: تاثیرگذاری نویسنده بر روی جوامع در تمام ادوار تاریخ چیزی نبوده که بشود آن را انکار کرد، اما چیزی که ما باید خیلی دقیق راجع به آن صحبت کنیم این است که ساختار هر جامعه‌ای در برهه‌هایی از زمان تغییر می‌کند. در جوامع غربی ممکن است این تغییر به مرور اتفاق بیفتد ولی در جوامع بسته تغییرات بسیار شدید هستند.

 او در ادامه متذکر شد: تغییرات شدید در جوامع بسته بخصوص در دوران نو و با ورود دنیای مجازی و دستگاه‌های الکترونیکی ارتباطی و با یک ساختار جدید، شتاب ایجاد می‌کند، اما نمی‌دانم چرا در این میان مردم این جوامع یا گمراه می‌شوند و یا نمی‌توانند تصمیم درستی بگیرند. وظیفه نویسنده و هنرمند در چنین شرایطی این است که وضعیت موجود را به عنوان یک هشدار به مردم برساند. هنرمند و نویسنده این هشدار را از طریق آثارش به جامعه منتقل می‌کند اما این‌که یک نویسنده بتواند در یک جامعه بسته که اطلاعات به سختی جابه‌جا می‌شود واقعیت‌ها را بیان کند کار بسیار سختی است.

آرام در ادامه گفت: وقتی ما تعهد و مسئولیت نویسندگان دهه ۴۰ تا امروز را بررسی می‌کنیم متوجه می‌شویم که سویه‌های اطلاعات در دهه ۴۰ هم گاهی شتاب‌زده بوده و روشنفکران ما هم گاهی نمی‌توانستند وضعیت را درست به مردم اطلاع‌رسانی کنند. این موضوع حتی در جبهه سیاسی هم اتفاق افتاده و امروز می‌بینیم خیلی از حرف‌های روشنفکران ما در آن زمان اشتباه بوده است. از این نظر امروز طیف وسیعی از روشنفکران که بیشتر جوانان هستند بهتر کار می‌کنند.

او در ادامه اظهار کرد: امروز و در قرن بیست‌ویکم باید دید تعهد نویسنده و هنرمند چگونه خواهد بود. معلوم است که امروز دنیای پرقدرتی به اسم دنیای مجازی وجود دارد که اطلاعات را سریع به دست ما می‌رساند و به قول مک‌لوهان، در یک روستای کوچک زندگی می‌کنیم. وقتی به این ارتباطات وسیع مجازی نگاه می‌کنیم باید موضع نویسنده و هنرمند را در مقابل آن ببینیم. آیا نویسنده و هنرمند می‌خواهد این دنیای مجازی را خطرناک نشان بدهد؟ مثل آثار اخیر برخی از نویسندگان اروپایی و آمریکایی، مثل جولیان بارنز که خطر را در مدرنیته می‌داند. این نویسنده‌ها تعهدشان را در این می‌دانند که از دنیای مجازی به عنوان نوعی تروریسم مجازی نام ببرند، یعنی رسانه‌هایی که به شکل ویرانگری در زندگی انسان‌ها نفوذ می‌کنند و آن‌ها را به نوعی هدایت مجازی می‌کنند. در جهان سوم البته این هدایت به شدت دنیای غرب نیست، چون هنوز احساسات طبیعی باقی مانده است و به همین خاطر می‌بینیم شاعران و نویسندگان وقتی آثار خود را خلق می‌کنند کمتر تشابهی با آثار جهان غرب دارد. این آثار هنوز درگیر سنت و مدرنیته هستند و در این وسط خیلی از کشورها در حال دست‌وپا زدن هستند. به همین خاطر در این کشورهای کوچک هنوز نویسندگان و روشنفکرانشان نمی‌دانند که آیا باید از شبکه‌های مجازی و ارتباطات الکترونیکی انسان‌ها دفاع کنند و یا در مقابل آن بایستند. چون می‌دانیم آن‌ها رسانه‌هایی قوی دارند و در عین حال هیچ‌کس نمی‌تواند در مقابل آن‌ها ایستادگی کند و نویسندگان و روشنفکران تکلیف خود را در مقابل این‌ها نمی‌دانند. تا جایی که حتی در آثاری که امروز چاپ می‌کنند و من بسیاری از آن‌ها را خوانده‌ام می‌بینم که بیشتر این آثار نوعی ادا درآوردن از روزگار گذشته است که خالقانشان می‌خواهند دوباره آن‌ها را تکرار کنند.

آرام درباره انتشار کتاب‌های ادبی نیز گفت: کتاب‌هایی که امروز در حوزه ادبیات منتشر می‌شوند کیفیت پایینی دارند. شاید از هر ۱۰ نفری که کتاب چاپ می‌کنند من به دو نفر از آن‌ها حق می‌دهم که کارشان را چاپ کنند چون بسیاری از آن‌ها خواندنی نیستند، بیشتر گرته‌برداری و کپی از فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی هستند. به همین خاطر وقتی آثار آن‌ها را می‌خوانم می‌بینم که بسیار شبیه هم هستند و نوع دیالوگ‌ها، فضا و زمان و فرم به شدت شبیه به هم شده است. این‌ها برای ادبیات ما افتخار نیست و من برای این دهه احساس خطر می‌کنم که ادبیات ما بی‌رویه و به واسطه ورود بسیاری از کسانی که آثارشان خواندنی نیست هر روز در حال بزرگ شدن است؛ البته در این بین هستند جوانانی که درست کار می‌کنند اما تعدادشان اندک است.

این نویسنده این وضعیت را نتیجه کارگاها و کلاس‌های داستان‌نویسی خواند و گفت:‌ کارگاها و کلاس‌های منحط داستان‌نویسی امروز به شکل عجیب و غریبی در جامعه ما اپیدمی شده است. علت دیگر جوایز ادبی است که باعث شده گرداگرد یک کتاب هیاهو راه بیفتد، اما وقتی کتاب را می‌خوانیم، مشخص می‌شود که اثر قابل توجهی نیست.

او درباره‌ وضعیت خواننده آثار در روزگار امروز نیز گفت: ماچند نوع خواننده داریم؛ خواننده‌ای که همه کتاب‌ها را می‌خواند، خواننده‌ای که فقط ترجمه را دنبال می‌کند که  خوشبختانه در حال زیاد شدن هستند و به سمت مترجمان خوب هدایت می‌شوند که چیز بدی نیست. اما خواننده‌ای داریم که به ادبیات معاصر ما نگاه جدی دارد. این خوانندگان خیلی سرخورده هستند. از این جهت که انگار فهمیده‌اند جوایز ادبی بر سر آن‌ها کلاه می‌گذارند. به گمان این دسته، این جوایز آثاری را انتخاب می‌کنند که نمی‌توانند تاثیری در جامعه بگذارند، چون محکم نیستند بلکه به خاطر سلیقه‌ها برگزیده شده‌اند. بیشتر این آثار آثار رئالیستی پیش پا افتاده هستند که در بازار جهانی کتاب خریداری ندارند و  منشاشان سریال‌ها هستند. به همین دلیل است که خواننده می‌ماند که آیا این آثار می‌خواهند در آینده ادبیات را پاسداری کنند!؟ یا آثاری که از ذبیح‌الله منصوری عبور کرده‌اند؟

او ادامه داد:‌ آثاری که این روزها در حال منتشر شدن و جایزه گرفتن است زیربنای اجتماعی ندارد تا به واسطه آن‌ها دردها منتقل شود. آثار جوانان از این‌ مسائل خالی است. البته آثاری وجود دارد که می‌توان نشانه‌های تلاش نویسنده را برای نوعی جامعه‌شناسی در آن‌ها پیدا کرد.  یکی از دلایل این‌که ادبیات امروز ما به این وضع افتاده این است که نویسندگان جوان به سرعت از دهه‌های  گذشته مخصوصا دهه ۴۰ رد شدند. دهه ۴۰ دهه‌ مهم طلایی برای ادبیات داستانی ما بود و مترجمان و نویسندگان بسیاری در این دهه رشد کردند و اثر خلق کردند؛ نویسندگانی که هنوز هم وقتی می‌نویسند آثارشان خوانده می‌شود اما جوانان به دلیل این‌که ‌این آثار را نخوانده‌اند استخوان‌بندی قوی ندارند.

احمد آرام در حال حاضر مجموعه داستانی به نام «بیدار شدن در ساعت نمی‌دانم چند» را در دست انتشار دارد.

انتهای پیام

ایسنا

مطالب مرتبط

ارسال پاسخ یا نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


  • عصرانه خبری
  • یادداشت و مقاله

  • آخرین اخبار

  • طراحی سایت